கவிதை

நான் எழுத மறந்த கவிதையை தான்

தினம் தினம் எழுதுகிறேன்..

ஆனால் என்ன செய்வது,

கவிதை என்பது என்னவென்று தான்

அடிக்கடி மறந்து விடுகிறேன்!

பிறந்த நாள் வாழ்த்துக்கள்.

ஆதியில் ஒரு நாள்,

தகித்த பூமியில்,

உயிர் வாசம் அறியாத அந்த நாளில்,

யுகம் யுகமாய் மழை பொழிந்ததாம்!

ராட்சச மழையின் இறுதி துளியில்

மஞ்சளா? சிவப்பா? என்று அறிய

முடியா அழகிய நிறத்தில்

மலர் ஒன்று மலர்ந்தது!

அந்த மலரின் சுவாசத்தில்,

உயிரின் சுவாசம் பிறந்தது!

இன்றும் ஓர் மலர் மலர்ந்துள்ளது!

இந்த மலரின் இதழ் வீசிய தென்றலில்

அக்னி வெயிலின் வெப்பம் தணிந்தது!

பட்டாம் பூச்சியின் சிறகுகளுக்கு

வண்ணங்கள் முளைத்தன!

பன்னிரு மாதங்களும்

குளுமையை மட்டுமே காட்டின!

மழலையின் இதயங்கள்

வாழ்த்துக்கள் சொல்லின!

கூடவே நானும் சொன்னேன்,

"என் இனிய பிறந்த நாள் வாழ்த்துக்கள்."

காதலின் பரிசு!

உன் ஈரமான இதழ்களில்
என் தாகம் தீர்த்தேனே!
உன் இடை தழுவி வந்த காற்றிலே
சுவாசம் மறந்தேனே!
உந்தன் மார்பினில் படுக்கையில்
உறக்கம் மறந்தேனே!
உன் ஸ்பரிசம் பட்ட நொடியில்
உலகையே மறந்தேனே!
தழுவிய கைகளில்
தவறாமல் சிக்கினேனே!
முதல் பரிசாய் முத்தம் தந்தாய்!
முடிவிலா இன்பம் தந்தாய்!
இத்தனைதான் இன்பமென
நான் நினைக்க - அதையும் தாண்டி
தந்தையெனும் இன்பம் தந்தாயே!
நன்றி சொல்ல நான் வந்தால்
எனக்கும் தாயுமானாயே!

உணர்வுகள்...

மகிழ்ச்சியை கண்கள் சிரிக்க கூறு!
பிரிவை இதயம் துடிக்க கூறு!
கோபத்தை பக்குவமாய் கூறு!
பாசத்தை அன்பு வழிய கூறு!
காதலை வெக்கம் சிவக்க கூறு!

நட்பு..

நட்பு என்பது நம்மிடம் உள்ள
அழகான உணர்வு - அது
பிறரிடம் போய் சேரும் போதுதான்
பெருமையடைகிறது...